Paznokcie pękają głównie w wyniku utraty elastyczności i odwodnienia płytki keratynowej, co wywołują czynniki zewnętrzne oraz wewnętrzne zaburzenia metaboliczne. Najczęstszą przyczyną jest częsty kontakt z detergentami, agresywna stylizacja kosmetologiczna oraz niedobory białka, żelaza, cynku i biotyny. Pękanie powstaje także na tle schorzeń tarczycy, dermatoz lub starzenia się organizmu. Aby zapobiec łamliwości, należy chronić dłonie i stosować preparaty natłuszczające.
Płytka paznokciowa składa się z ciasno ułożonych warstw zrogowaciałych komórek wypełnionych keratyną, spojonych lipidami oraz wodą. Gdy poziom nawilżenia spada poniżej dziesięciu procent, struktura staje się podatna na mikrourazy mechaniczne. Proces pękania zapoczątkowuje rozwarstwienie krawędzi wolnej, które z czasem postępuje w głąb macierzy. Identyfikacja bezpośredniego czynnika sprawczego pozwala na wdrożenie celowanej terapii regeneracyjnej oraz odpowiedniej profilaktyki pielęgnacyjnej.
Anatomiczna budowa płytki paznokciowej a mechanizm jej pękania
Płytka paznokciowa jest wytworem naskórka budowanym przez macierz, składającym się z warstwy grzbietowej, pośredniej oraz brzusznej. Najtwardsza warstwa grzbietowa zawiera ściśle upakowane komórki keratynowe bogate w cysteinę, które chronią głębsze struktury przed szkodliwymi czynnikami chemicznymi. Warstwa pośrednia odpowiada za elastyczność całej płytki, natomiast brzuszna bezpośrednio przylega do łożyska. Uszkodzenie którejkolwiek z tych struktur zakłóca naturalną integralność mechaniczną tkanki.
Woda oraz lipidy stanowią spoiwo zapewniające paznokciom sprężystość i odporność na wyginanie podczas codziennych czynności. Gdy czynniki środowiskowe wypłukują płaszcz lipidowy, keratyna traci zdolność do wiązania cząsteczek wody, co prowadzi do jej krystalizacji i usztywnienia. Sztywna płytka nie amortyzuje nacisku mechanicznego, wskutek czego dochodzi do powstawania pęknięć wzdłużnych lub poprzecznych. Wzmocnienie barier ochronnych wymaga równoczesnego dostarczania substancji humektantowych oraz emolientowych.
Pękanie paznokci wzdłuż i w poprzek jako odrębne jednostki morfologiczne
Pękanie poprzeczne, określane w dermatologii jako rozdwajanie paznokci lub onychoschizia, polega na rozwarstwieniu krawędzi wolnej na poziome blaszki. Zjawisko to występuje powszechnie u osób narażonych na wielokrotne moczenie i suszenie dłoni oraz nadmierne stosowanie rozpuszczalników organicznych. Powtarzalne pęcznienie i skurcz komórek keratynowych osłabiają wiązania międzykomórkowe, co prowadzi do oddzielania się powierzchniowych warstw płytki paznokciowej. Objaw ten dotyczy głównie dłoni.
Z kolei pękanie wzdłużne, znane pod pojęciem onychorrhexis, objawia się pionowymi bruzdami oraz szczelinami biegnącymi od macierzy do wolnego brzegu. Taki wzorzec uszkodzenia wskazuje zazwyczaj na uszkodzenie macierzy paznokcia, zaburzenia mikrokrążenia lub przewlekłe niedobory żywieniowe. Szczeliny wzdłużne bywają bolesne, gdy sięgają żywego łożyska, a także stwarzają ryzyko wniknięcia patogenów grzybiczych i bakteryjnych. Różnicowanie tych stanów ma kluczowe znaczenie diagnostyczne.
Niedobory mikroskładników i witamin osłabiające makrostrukturę keratyny
Prawidłowa synteza keratyny wymaga stałego dopływu minerałów oraz witamin stanowiących kofaktory w procesach enzymatycznych. Niedobór żelaza i ferrytyny drastycznie ogranicza dotlenienie macierzy paznokcia, co skutkuje powstaniem płytki cienkiej, kruchej i skłonnej do pękania. Cynk uczestniczy w podziałach komórkowych, a jego brak hamuje prawidłowy wzrost paznokci. Podobne konsekwencje niesie niewystarczająca podaż krzemu, miedzi oraz wapnia w codziennej diecie.
- Biotyna wspiera syntezę lipidów wiążących komórki keratynowe w strukturę płytki.
- Witamina A reguluje procesy rogowacenia naskórka i podziałów komórkowych macierzy.
- Witamina E chroni błony lipidowe przed niszczącym działaniem wolnych rodników.
- Witaminy z grupy B odpowiadają za prawidłowy metabolizm aminokwasów siarkowych.
Niedobory białka w codziennym jadłospisie przekładają się bezpośrednio na spadek poziomu cysteiny i metioniny, czyli aminokwasów budujących wiązania dwusiarczkowe. To właśnie te wiązania chemiczne nadają paznokciom odpowiednią twardość oraz wytrzymałość fizyczną. Bez odpowiedniej ilości pełnowartościowego białka wytwarzana keratyna posiada wadliwą strukturę, co czyni ją podatną na rozpad. Uzupełnienie diety w te składniki stanowi fundament terapii łamliwości.
Wpływ poziomu nawodnienia i czynników mikroklimatycznych
Woda stanowi od siedmiu do dziesięciu procent masy prawidłowej płytki paznokciowej, zapewniając jej optymalną giętkość. Przebywanie w pomieszczeniach z klimatyzacją lub intensywnym ogrzewaniem powoduje gwałtowny spadek wilgotności powietrza, co sprzyja ucieczce wody z tkanki. Podobnie działa częsta zmiana temperatur w okresie zimowym, wywołująca skurcz i rozszerzanie naczyń krwionośnych oraz odwodnienie komórek. W efekcie paznokcie stają się matowe i bardzo kruche.
Szkodliwy wpływ ma również długotrwały kontakt z gorącą wodą, na przykład podczas długich kąpieli lub zmywania naczyń bez rękawic. Woda wypłukuje z płytki naturalne czynniki nawilżające oraz lipidy międzykomórkowe, co niszczy spójność zrogowaciałych komórek. Po wyschnięciu tkanka kurczy się nierównomiernie, co prowadzi do powstawania mikropęknięć na powierzchni. Zabezpieczanie dłoni kremami barierowymi zapobiega utracie wilgoci w niesprzyjających warunkach środowiskowych.
Wpływ detergentów i chemii gospodarczej na płaszcz lipidowy
Anionowe środki powierzchniowo czynne zawarte w płynach do naczyń, proszkach do prania i detergentach czyszczących wykazują silne działanie odtłuszczające. Wchodzą one w reakcję z tłuszczami osłonowymi paznokcia, rozpuszczając skwalen, kwasy tłuszczowe oraz ceramidy budujące płaszcz ochronny. Bez tej lipidowej bariery keratyna staje się całkowicie bezbronna wobec czynników fizycznych. Regularna ekspozycja na chemię gospodarczą bez środków ochrony osobistej drastycznie przyspiesza pękanie.
Szczególnie niebezpieczne są rozpuszczalniki organiczne, takie jak czysty aceton, octan etylu czy zmywacze do paznokci niskiej jakości. Związki te penetrują głębokie warstwy płytki, powodując natychmiastowe wypłukanie substancji tłuszczowych oraz gwałtowne odwodnienie macierzy. Powtarzalne stosowanie takich środków osłabia spójność strukturalną paznokci, prowadząc do głębokich rozwarstwień. Osoby pracujące z chemikaliami powinny bezwzględnie stosować rękawice ochronne ze stałą profilaktyką emolientową.
Rola zabiegów stylizacji hybrydowej i żelowej w osłabianiu płytki
Stylizacja hybrydowa oraz żelowa cieszy się ogromną popularnością, jednak niewłaściwe techniki jej wykonywania i zdejmowania stanowią powszechną przyczynę uszkodzeń. Najgroźniejszym błędem jest mechaniczne zrywanie stylizacji lub zbyt agresywne opracowywanie płytki frezarką i pilnikiem o niskiej gradacji. W ten sposób usunięta zostaje grzbietowa warstwa keratyny, co drastycznie zmniejsza grubość oraz sztywność paznokcia. Osłabiona tkanka łatwo ulega pęknięciom pod wpływem nacisku.
Nie bez znaczenia pozostaje również sam proces utwardzania produktów w lampach UV lub LED, podczas którego zachodzi reakcja polimeryzacji. Wydzielające się ciepło może wywołać mikrourazy termiczne w obrębie łożyska oraz macierzy paznokcia. Ponadto długotrwałe noszenie twardej masy uniemożliwia naturalną cyrkulację pary wodnej, co po jej usunięciu skutkuje odwodnieniem tkanki. Prawidłowa regeneracja wymaga przerw w stylizacji oraz stosowania zabiegów wzmacniających.
Schorzenia dermatologiczne wpływające na integralność paznokci
Pękanie paznokci bywa bezpośrednim objawem przewlekłych chorób skóry, które zaburzają proces rogowacenia komórek w macierzy. W przebiegu łuszczycy dochodzi do powstawania tak zwanego objawu naparstkowania, rogowacenia podpłytkowego oraz znacznego osłabienia spójności keratyny. Płytka staje się pogrubiona, krucha i skłonna do pękania wzdłużnego. Podobne objawy wywołuje wyprysk dłoni oraz liszaj płaski, który może doprowadzić do trwałego uszkodzenia struktury paznokcia.
Łysienie plackowate oraz atopowe zapalenie skóry również wywierają negatywny wpływ na stan płytki paznokciowej poprzez wywoływanie stanów zapalnych. Stan zapalny w okolicy wału paznokciowego upośledza mikrokrążenie oraz dopływ składników odżywczych do rosnącego paznokcia. W efekcie nowo powstająca tkanka jest osłabiona i podatna na pęknięcia już w momencie wzrostu. Leczenie tych dolegliwości wymaga specjalistycznej terapii dermatologicznej ukierunkowanej na chorobę podstawową.
Wpływ zaburzeń endokrynologicznych na kondycję macierzy
Hormony wywierają przemożny wpływ na metabolizm komórkowy oraz syntezę białek w całym organizmie, w tym w macierzy paznokcia. Niedoczynność tarczycy powoduje spowolnienie procesów przemiany materii, co skutkuje niedostatecznym odżywieniem tkanek peryferyjnych. Paznokcie osób cierpiących na to schorzenie stają się niezwykle suche, blade, skrajnie kruche i łamliwe. Właściwa regulacja poziomu hormonów tarczycowych jest warunkiem koniecznym do przywrócenia im prawidłowej struktury.
Zaburzenia hormonalne towarzyszące okresowi menopauzy, związane ze spadkiem poziomu estrogenów, również prowadzą do pogorszenia kondycji płytki. Estrogeny stymulują produkcję kolagenu oraz nawilżenie skóry i jej wytworów, dlatego ich niedobór wywołuje wcięcia i pęknięcia. Podobne dolegliwości obserwuje się u pacjentów z cukrzycą, u których mikroangiopatia zaburza mikrokrążenie w obrębie paliczków dystalnych. Diagnostyka hormonalna pomaga ustalić przyczyny przewlekłych problemów ze spójnością tkanki.
Błędy w technice skracania i pielęgnacji mechanicznej
Używanie niewłaściwych narzędzi do skracania paznokci jest powszechną przyczyną ich powierzchownych uszkodzeń oraz pękania. Metalowe obcinacze i nożyczki wywierają znaczny nacisk zgniatający na płytkę, powodując powstawanie mikroskopijnych pęknięć wzdłuż krawędzi cięcia. Lepiej sprawdzają się pilniki, jednak ich rodzaj ma kluczowe znaczenie. Pilniki metalowe lub o grubej ziarnistości szarpią brzegi keratyny, otwierając drogę do rozwarstwiania się tkanki pod wpływem codziennych naprężeń.
- Stosowanie pilników szklanych lub papierowych o drobnej ziarnistości minimalizuje ryzyko uszkodzeń.
- Piłowanie wyłącznie w jednym kierunku zapobiega powstawaniu mikroskopijnych szczelin na krawędzi.
- Unikanie obcinania paznokci na mokro zmniejsza podatność miękkiej keratyny na zgniatanie.
- Polerowanie powierzchni płytki wyłącznie delikatnymi polerkami chroni grzbietową warstwę ochronną.
Kolejnym błędem jest zbyt głębokie wycinanie skórek oraz podważanie płytki paznokciowej ostrymi narzędziami metalowymi. Wał paznokciowy pełni funkcję uszczelki chroniącej macierz przed wnikaniem drobnoustrojów oraz substancji drażniących. Uszkodzenie tej bariery prowadzi do stanów zapalnych, które bezpośrednio zaburzają prawidłowy proces keratynizacji rosnącego paznokcia. Bezpieczna pielęgnacja powinna opierać się na delikatnym zmiękczaniu i odsuwaniu skórek drewnianym patyczkiem.
Infekcje grzybicze i bakteryjne niszczące tkankę paznokcia
Grzybica paznokci, czyli onychomikoza, wywoływana głównie przez dermatofity, prowadzi do stopniowej destrukcji struktury keratynowej. Enzymy wytwarzane przez grzyby rozkładają białka budulcowe, co powoduje rogowacenie podpłytkowe, zmianę zabarwienia oraz znaczne rozluźnienie spójności tkanki. Paznokcie zajęte procesem chorobowym stają się pogrubione, kruche, podatne na kruszenie i pękanie nawet przy niewielkim nacisku. Terapia wymaga zastosowania celowanych leków przeciwgrzybiczych.
Infekcje bakteryjne, wywoływane między innymi przez pałeczkę ropy błękitnej, również przyczyniają się do osłabienia płytek paznokciowych. Bakterie te rozwijają się w przestrzeniach powstałych w wyniku onycholizy lub rozwarstwienia, wydzielając toksyny i enzymy lityczne. Towarzyszący infekcji stan zapalny wałów paznokciowych niszczy macierz, doprowadzając do wyrastania paznokci o zaburzonej budowie ze skłonnością do podłużnego pękania. Wczesne rozpoznanie bakteryjne zapobiega trwałym zniekształceniom.
Procesy starzenia się organizmu a elastyczność płytki
Z wiekiem w organizmie ludzkim dochodzi do naturalnego spowolnienia procesów odnowy komórkowej oraz zmniejszenia syntezy lipidów. Wraz z upływem lat płytka paznokciowa traci zdolność do efektywnego wiązania wody, co czyni ją bardziej podatną na wysychanie. Zmiany naczyniowe u osób starszych ograniczają dopływ krwi do obwodowych części kończyn, doprowadzając do gorszego odżywienia macierzy. W efekcie paznokcie stają się wolniej rosnące, matowe i skłonne do pękania.
Dodatkowo u osób w starszym wieku na powierzchni paznokci pojawiają się wyraźne pionowe bruzdy, będące fizjologicznym objawem starzenia tkanki. Bruzdy te stanowią miejsca o zmniejszonej grubości płytki, wzdłuż których najczęściej dochodzi do pęknięć mechanicznych. Proces ten można spowolnić poprzez systematyczne stosowanie preparatów nawilżających, olejków oraz stosowanie zbilansowanej diety bogatej w antyoksydanty. Stała pielęgnacja pomaga zachować elastyczność zrogowaciałych komórek.
Działanie farmakoterapii na strukturalną spójność płytki
Stosowanie niektórych grup leków może wywoływać skutki uboczne w postaci osłabienia i pękania płytki paznokciowej. Retinoidy doustne, stosowane w leczeniu ciężkich postaci trądziku, drastically hamują wydzielanie sebum i wywołują ogólne przesuszenie skóry oraz jej wytworów. Leki stosowane w chemioterapii nowotworów uszkadzają intensywnie dzielące się komórki macierzy, co skutkuje powstawaniem bruzd Poprzecznych Beau i łamliwością tkanki.
Również długotrwałe przyjmowanie leków moczopędnych, beta-blokerów czy leków przeciwzakrzepowych może niekorzystnie wpływać na mikrokrążenie oraz gospodarkę mineralną organizmu. Zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej zmniejsza elastyczność keratyny, zwiększając ryzyko jej rozwarstwiania i pękania pod wpływem codziennych naprężeń. Pacjenci dostrzegający pogorszenie stanu paznokci podczas terapii farmakologicznej powinni skonsultować się z lekarzem w celu ewentualnej modyfikacji leczenia.
Diagnostyka laboratoryjna przy przewlekłym pękaniu paznokci
Nawracające pękanie paznokci oporne na pielęgnację zewnętrzną wymaga przeprowadzenia diagnostyki laboratoryjnej w celu wykrycia nieprawidłowości ogólnoustrojowych. Podstawowym badaniem jest morfologia krwi wraz z oznaczeniem poziomu ferrytyny, co pozwala wykluczyć utajone niedobory żelaza. Warto również ocenić stężenie hormonów tarczycy, zwłaszcza TSH i wolnych frakcji FT3 oraz FT4. Wyniki te dostarczają informacji na temat stanu metabolicznego macierzy.
- Oznaczenie poziomu cynku, miedzi oraz wapnia w surowicy krwi pozwala ocenić podaż minerałów.
- Badanie poziomu witaminy D3 i witaminy B12 wykazuje potencjalne zaburzenia wchłaniania.
- Badanie mykologiczne zeskrobin ze zmian na płytce umożliwia wykluczenie infekcji grzybiczej.
- Ocena poziomu glukozy na czczo pomaga wykluczyć powikłania związane z zaburzeniami gospodarki cukrowej.
W przypadku podejrzeń zmian o charakterze dermatologicznym przydatna bywa dermoskopia wałów paznokciowych oraz samej płytki. Pozwala ona na wczesne wykrycie mikrospękań, zmian naczyniowych oraz cech rogowacenia podpłytkowego. Kompletna diagnostyka umożliwia wdrożenie celowanego leczenia przyczynowego zamiast bezskutecznego maskowania problemu odżywczymi lakierami. Trafna diagnoza skraca czas potrzebny do pełnej regeneracji płytki paznokciowej.
Składniki aktywne i preparaty wspomagające regenerację
Skuteczna terapia pękających paznokci wymaga stosowania preparatów bogatych w składniki odbudowujące barierę lipidową i keratynową. Hydrolizaty keratyny i jedwabiu wnikają w uszkodzone struktury płytki, uzupełniając ubytki aminokwasowe oraz wzmacniając wiązania dwusiarczkowe. Ceramidy, cholesterol oraz kwasy tłuszczowe odtwarzają naturalny płaszcz lipidowy, zapobiegając ucieczce wilgoci z głębszych warstw. Stosowanie odżywek z tymi składnikami przywraca elastyczność zniszczonej tkance.
Niezwykłą skutecznością wykazują się również naturalne oleje roślinne, takie jak olej rycynowy, arganowy, ze słodkich migdałów czy z wiesiołka. Oleje te są bogate w niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe oraz witaminę E, dzięki czemu doskonale natłuszczają i uelastyczniają płytkę paznokciową oraz otaczające ją wały. Regularne wcieranie podgrzanych olejów bezpośrednio w macierz i płytkę przynosi szybkie efekty w postaci poprawy jej wytrzymałości mechanicznej.
Rola mikrobiomu skóry wału paznokciowego w ochronie tkanki
Mikrobiom skóry otaczającej paznokcie odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu bariery immunologicznej tkanki. Prawidłowa flora bakteryjna zapobiega kolonizacji przez patogeny odpowiedzialne za stany zapalne macierzy oraz łożyska. Stosowanie agresywnych środków dezynfekujących oraz mydeł antybakteryjnych zaburza tę delikatną równowagę, co otwiera drogę mikroorganizmom niszczącym keratynę. Osłabiony wał paznokciowy przestaje efektywnie chronić rosnącą płytkę przed pękaniem.
Odbudowa mikrobiomu wymaga stosowania kosmetyków zawierających prebiotyki oraz probiotyki przeznaczone do pielęgnacji dłoni. Substancje te stymulują wzrost pożytecznych bakterii, które wytwarzają krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe zakwaszające środowisko skóry. Odpowiednie pH uniemożliwia rozwój grzybów oraz bakterii chorobotwórczych, wspierając prawidłowy wzrost twardej i odpornej płytki. Pielęgnacja mikrobiomu stanowi nowoczesny kierunek w zapobieganiu łamliwości paznokci.
Zależność między stresem oksydacyjnym a osłabieniem macierzy
Przewlekły stres psychiczny oraz fizyczny prowadzi do wzmożonej produkcji wolnych rodników, wywołując stan stresu oksydacyjnego. Nadmiar reaktywnych form tlenu uszkadza błony komórkowe, białka strukturalne oraz DNA komórek macierzy paznokcia. W konsekwencji ulega upośledzeniu synteza zdrowej keratyny, co objawia się osłabieniem struktury rosnącej płytki. Paznokcie osób żyjących w stałym napięciu stają się skrajnie podatne na pękanie.
Stres wpływa również na obkurczanie naczyń krwionośnych w obwodowych częściach ciała poprzez podwyższony poziom kortyzolu i adrenaliny. Zmniejszony przepływ krwi ogranicza dostarczanie tlenu, aminokwasów oraz minerałów niezbędnych do budowy twardej tkanki. Ochrona przed stresem oksydacyjnym wymaga wprowadzenia diety bogatej w witaminę C, polifenole oraz flawonoidy. Antyoksydanty neutralizują wolne rodniki, chroniąc macierz przed przedwczesnym uszkodzeniem.
Wpływ mikrotraum zawodowych i aktywności fizycznej na struktury paznokcia
Niektóre zawody oraz dyscypliny sportowe wiążą się z wywieraniem ciągłego nacisku mechanicznego na płytkę paznokciową. Praca przy klawiaturze komputera, gra na instrumentach strunowych czy praca fizyczna wywołują stałe mikrourazy wolnego brzegu paznokcia. Skumulowane naprężenia prowadzą do powstawania pęknięć zmęczeniowych w strukturze keratyny, które z czasem przekształcają się w widoczne szczeliny. Unikanie uderzania opuszkami chroni tkankę.
- Dostosowanie długości płytki do rodzaju wykonywanej pracy fizycznej zmniejsza dźwignię mechaniczną.
- Stosowanie ochronnych lakierów wzmacniających tworzy fizyczną barierę amortyzującą uderzenia.
- Unikanie podważania twardych przedmiotów paznokciami zapobiega natychmiastowemu złamaniu.
- Noszenie rękawic roboczych chroni dłonie przed urazami bezpośrednimi i zanieczyszczeniami.
W przypadku paznokci u stóp pękanie bywa wywołane noszeniem ciasnego lub niewłaściwie dobranego obuwia. Stały ucisk na płytkę paznokciową zaburza jej prawidłowy wzrost, prowadząc do zniekształceń, rogowacenia i pękania wzdłużnego. Odpowiedni dobór obuwia z szerokim noskiem pozwala na uniknięcie urazów mechanicznych. Właściwa profilaktyka chroni paznokcie stóp przed bolesnymi szczelinami oraz infekcjami wtórnymi.
Zasadnicze filary profilaktyki i codziennej pielęgnacji
Zapobieganie pękaniu paznokci opiera się na eliminacji czynników drażniących oraz wdrożeniu prawidłowych nawyków pielęgnacyjnych. Podstawowym krokiem jest bezwzględne stosowanie rękawic ochronnych podczas wykonywania prac domowych z użyciem środków chemicznych lub długiego kontaktu z wodą. Należy również dbać o regularne nawilżanie dłoni po każdym ich umyciu, używając kremów bogatych w mocznik, glicerynę oraz masło shea.
Równie ważna jest odpowiednia dieta, bogata w pełnowartościowe białko, warzywa liściaste, orzechy, nasiona oraz produkty pełnoziarniste. Wypijanie odpowiedniej ilości wody w ciągu dnia zapewnia nawodnienie organizmu od wewnątrz, co bezpośrednio przekłada się na elastyczność płytki. Unikanie agresywnej stylizacji oraz regularne stosowanie olejków do skórek pozwala zachować zdrowe, twarde i odporne na pękanie paznokcie przez długi czas.
Wskazania do pilnej konsultacji ze specjalistą dermatologiem
Choć większość przypadków pękania paznokci wynika z błędów pielęgnacyjnych, niektóre objawy powinny skłonić do pilnej wizyty u dermatologa. Szczególny niepokój powinno wzbudzić głębokie pęknięcie wzdłużne sięgające macierzy, któremu towarzyszy silny ból, krwawienie lub wyciek treści surowiczej. Zmiany tego typu nie tylko utrudniają codzienne funkcjonowanie, ale stwarzają poważne ryzyko wniknięcia groźnych drobnoustrojów chorobotwórczych.
Konsultacja medyczna jest niezbędna również wtedy, gdy pękaniu towarzyszy zmiana zabarwienia płytki na zielone, żółte lub brunatne, a także jej znaczne odwarstwianie od łożyska. Objawy te mogą świadczyć o zaawansowanej infekcji grzybiczej lub bakteryjnej, wymagającej wdrożenia doustnego leczenia farmakologicznego. Lekarz przeprowadzi specjalistyczne badania i dobierze odpowiednie preparaty medyczne, eliminując przyczynę problemu u źródła.
