Główne przeciwwskazania do zabiegu laserem CO2 obejmują ciążę, okres karmienia piersią, aktywne infekcje bakteryjne i wirusowe oraz świeżą opaleniznę. Do grupy ryzyka należą także osoby stosujące leki światłouczulające, retinoidy, pacjenci z chorobami nowotworowymi, niewyrównaną cukrzycą, skłonnością do powstawania bliznowców oraz aktywnymi chorobami autoimmunologicznymi skóry, takimi jak łuszczyca czy bielactwo.
Przed przystąpieniem do procedury ablacyjnej konieczna jest szczegółowa kwalifikacja lekarska. Laser frakcyjny CO2 tworzy w skórze mikroskopijne uszkodzenia termiczne, co wymaga pełnej sprawności układu odpornościowego oraz prawidłowych procesów regeneracyjnych. Zignorowanie przeciwwskazań może prowadzić do powikłań, w tym trwałych przebarwień, blizn i infekcji.
Ciąża i okres karmienia piersią jako bezwzględne przeciwwskazanie
Ciąża stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do wykonywania wszelkich zabiegów z użyciem lasera CO2. Zmiany hormonalne zachodzące w organizmie kobiety ciężarnej drastycznie zwiększają ryzyko powstania trudnych do usunięcia przebarwień pozapalnych. Ponadto brak jest badań potwierdzających całkowite bezpieczeństwo oddziaływania intensywnego promieniowania laserowego na rozwój płodu.
Stres oraz ból towarzyszący procedurze mogą wywołać niepożądane skurcze macicy. W okresie laktacji podwyższony poziom prolaktyny wciąż zaburza prawidłową odpowiedź melanocytów, co stwarza wysokie ryzyko hiperpigmentacji. Reorganizacja gospodarki hormonalnej po porodzie wymaga czasu, dlatego zabiegi medycyny estetycznej należy odłożyć.
Bezpieczne przystąpienie do resurfacingu skóry jest możliwe dopiero po zakończeniu karmienia piersią. Zaleca się odczekanie minimum od dwóch do trzech miesięcy po odstawieniu dziecka od piersi. Czas ten pozwala na stabilizację poziomu hormonów oraz przywrócenie naturalnych mechanizmów regeneracyjnych tkanki łącznej.
Aktywne infekcje wirusowe i bakteryjne w obszarze zabiegowym
Obecność aktywnych infekcji w miejscu planowanego naświetlania wyklucza możliwość przeprowadzenia procedury. Wirus opryszczki zwykłej (HSV-1) stanowi szczególne zagrożenie podczas zabiegów z użyciem lasera frakcyjnego CO2. Uszkodzenie naskórka generowane przez wiązkę światła może doprowadzić do rozsiania wirusa na całą powierzchnię poddawaną terapii.
- Aktywna opryszczka w fazie pęcherzykowej lub strupa
- Ropne zmiany trądzikowe i zapalenie mieszków włosowych
- Infekcje grzybicze w obrębie skóry poddawanej zabiegowi
- Wirusowe brodawki skórne w obszarze pola zabiegowego
W przypadku pacjentów z nawracającą opryszczką stosuje się profilaktykę farmakologiczną przed zabiegiem. Lekarz może zalecić przyjmowanie acykowiru lub jego pochodnych na kilka dni przed planowaną procedurą. Działanie to znacząco zmniejsza ryzyko gwałtownego epizodu infekcji w trakcie procesu gojenia.
Infekcje bakteryjne, takie jak liszajec zakaźny czy rozległy trądzik różowaty w fazie zaostrzenia, również stanowią przeszkodę. Wniknięcie drobnoustrojów do mikrowstrzyknięć termicznych grozi powstaniem głębokich blizn oraz powikłań ogólnoustrojowych. Zabieg można wykonać dopiero po całkowitym wyleczeniu zmian i odbudowie bariery naskórkowej.
Stosowanie retinoidów doustnych i miejscowych
Przyjmowanie doustnych retinoidów, takich jak izotretynoina, jest jednym z najistotniejszych przeciwwskazań do zabiegów ablacyjnych. Leki te silnie hamują aktywność gruczołów łojowych oraz zmieniają strukturę i zdolności regeneracyjne naskórka. Wpływa to bezpośrednio na proces syntezy kolagenu oraz znacznie wydłuża czas gojenia ran.
Przystąpienie do zabiegu laserem CO2 w trakcie terapii izotretynoiną grozi powstaniem głębokich blizn zanikowych lub przerostowych. Odnotowuje się również zwiększoną podatność na uszkodzenia mechaniczne i powikłania infekcyjne. Wymagany odstęp czasowy po zakończeniu kuracji doustnej wynosi od sześciu do dwunastu miesięcy.
Retinoidy stosowane miejscowo w postaci maści lub kremów również wymagają odpowiedniej przerwy. Substancje te złuszczają naskórek i uwrażliwiają tkankę na działanie czynników fizycznych. Należy odstawić preparaty zawierające retinol, retinal czy tretynoinę na minimum dwa do czterech tygodni przed zabiegiem.
Przed ponownym włączeniem retinoidów do codziennej pielęgnacji należy odczekać do pełnego wygojenia skóry. Zazwyczaj trwa to od czterech do sześciu tygodni po sesji laseroterapii. Zbyt wczesna aplikacja silnych substancji czynnych może wywołać podrażnienia i zaburzyć prawidłowy proces remodellingu tkankowego.
Świeża opalenizna i ekspozycja na promieniowanie UV
Świeża opalenizna uzyskana w wyniku ekspozycji na słońce lub w solarium uniemożliwia bezpieczne wykonanie resurfacingu. Skóra opalona zawiera zwiększoną ilość melaniny, która działa jak konkurencja dla docelowego chromoforu, jakim w przypadku lasera CO2 jest woda. Zjawisko to prowadzi do niekontrolowanego pochłaniania energii.
Nierównomierny rozkład pochłoniętej energii termicznej grozi poważnymi oparzeniami powierzchniowymi oraz głębokimi. Konsekwencją przeprowadzenia procedury na opalonej skórze są trwałe odbarwienia lub ciemne plamy hiperpigmentacyjne. Odstęp od ostatniej intensywnej ekspozycji słonecznej powinien wynosić co najmniej cztery do sześciu tygodni.
Stosowanie samoopalaczy oraz balsamów brązujących również stanowi bezwzględne przeciwwskazanie. Sztuczne barwniki zgromadzone w warstwie rogowej naskórka zmieniają optyczne właściwości skóry. Należy zaprzestać ich aplikacji na dwa do trzech tygodni przed planowaną wizytą w gabinecie.
Po zabiegu laserowym obowiązuje bezwzględny zakaz opalania przez okres minimum czterech do ośmiu tygodni. Wymagane jest codzienne stosowanie kremów z wysokim filtrem przeciwsłonecznym SPF 50. Ochrona przed promieniowaniem UVA i UVB jest kluczowa dla zapobiegania powstawaniu przebarwień pozapalnych.
Leki i zioła o działaniu światłouczulającym
Przyjmowanie substancji fototoksycznych i fotoalergicznych znacząco zwiększa wrażliwość skóry na działanie promieniowania elektromagnetycznego. Leki światłouczulające wchodzą w reakcję z energią laserową, co może prowadzić do gwałtownych odczynów zapalnych. Skutkiem są rumień, obrzęk, pęcherze oraz długotrwałe przebarwienia.
Do grupy leków stanowiących przeciwwskazanie należą niektóre antybiotyki, w tym tetracykliny i fluorochinolony. Przeszkodą są także leki moczopędne, przeciwcukrzycowe, leki przeciwgrzybicze oraz niektóre preparaty kardiologiczne. Przed zabiegiem należy przedstawić lekarzowi pełną listę przyjmowanych farmaceutyków.
- Dziurawiec zwyczajny oraz nagietek lekarski
- Skrzyp polny i pokrzywa w dużych stężeniach
- Antybiotyki z grupy tetracyklin i sulfonamidów
- Niesteroidowe leki przeciwzapalne stosowane przewlekle
Zioła o właściwościach fotouczulających, takie jak dziurawiec czy nagietek, muszą zostać odstawione na co najmniej dwa tygodnie przed zabiegiem. Dotyczy to zarówno naparów do picia, jak i suplementów diety oraz kosmetyków z ich ekstraktami. Ignorowanie tego zalecenia często skutkuje poparzeniami chemiczno-termicznymi.
W przypadku krótkotrwałej terapii antybiotykowej zabieg należy odłożyć. Odstęp między przyjęciem ostatniej dawki leku światłouczulającego a procedurą laserową powinien wynosić minimum dwa tygodnie. W przypadku leków stosowanych przewlekle decyzję o możliwości wykonania zabiegu podejmuje lekarz.
Choroby nowotworowe i stan po ich przebyciu
Choroby nowotworowe stanowią jedno z najważniejszych przeciwwskazań do wykonywania procedur z zakresu laseroterapii. Działanie lasera frakcyjnego CO2 stymuluje podziały komórkowe oraz czynniki wzrostu w tkankach. W przypadku obecności komórek nowotworowych proces ten mógłby potencjalnie pobudzić ich niekontrolowany rozrost.
Pacjenci w trakcie leczenia onkologicznego, obejmującego chemioterapię, radioterapię czy brachyterapię, nie mogą poddawać się zabiegom. Organizm w tym okresie wykazuje skrajnie obniżoną zdolność do regeneracji. Układ odpornościowy jest osłabiony, co zwiększa ryzyko ciężkich powikłań infekcyjnych i powolnego gojenia.
Przebycie choroby nowotworowej wymaga zachowania odpowiedniego okresu rekonwalescencji przed planowaną procedurą. Zazwyczaj wymagany jest okres od dwóch do pięciu lat od całkowitego zakończenia leczenia i uzyskania remisji. Ostateczna kwalifikacja wymaga pisemnej zgody lekarza onkologa prowadzącego danego pacjenta.
Obecność niepokojących zmian znamionowych w obszarze zabiegowym również wymaga wcześniejszej weryfikacji. Znamiona barwnikowe o niejasnej etiologii muszą zostać zbadane dermatoskopowo. Laserem CO2 nie wolno naświetlać zmian o charakterze podejrzanym lub przednowotworowym bez ich wcześniejszej oceny histopatologicznej.
Skłonność do powstawania bliznowców i keloidów
Tendencja do tworzenia blizn przerostowych oraz keloidów jest istotnym przeciwwskazaniem do zabiegów ablacyjnych. Resurfacing laserem CO2 polega na kontrolowanym uszkodzeniu skóry w celu wymuszenia przebudowy tkankowej. U osób z zaburzeniami syntezy kolagenu proces ten może przebiegać nieprawidłowo.
Zamiast gładkiej i zagęszczonej tkanki, w miejscu mikrouszkodzeń mogą powstać twarde, wypukłe i bolesne bliznowce. Usunięcie takich zmian jest niezwykle trudne i często wymaga skomplikowanego leczenia dermatologicznego. Z tego powodu wywiad medyczny pod kątem gojenia się ran jest kluczowy.
Jeśli u pacjenta w przeszłości występowały keloidy po drobnych urazach, zabieg jest zazwyczaj odradzany. Wyjątek stanowić mogą procedury wykonywane z zachowaniem szczególnych ostrożności i niskich parametrów, jednak ryzyko pozostaje wysokie. Ostateczna decyzja wymaga wnikliwej analizy korzyści i potencjalnych strat.
Przeciwwskazanie to dotyczy również osób ze skłonnością do powstawania przebarwień pozapalnych (PIH). Zaburzenia pigmentacji występują częściej u osób z wyższym fototypem skóry według skali Fitzpatricka. W takich przypadkach konieczne jest odpowiednie przygotowanie skóry preparatami hamującymi melanogenezę.
Niewyrównana cukrzyca i zaburzenia metaboliczne
Cukrzyca, szczególnie w postaci niewyrównanej, stanowi poważne przeciwwskazanie do zabiegów z użyciem lasera CO2. Wysoki poziom glukozy we krwi niekorzystnie wpływa na mikrokrążenie oraz struktury naczyniowe. Prowadzi to do znacznego upośledzenia dostarczania tlenu i składników odżywczych do regenerowanych tkanek.
U pacjentów z niestabilną glikemią proces gojenia po zabiegu ablacyjnym jest mocno wydłużony. Zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań bakteryjnych i grzybiczych w miejscu uszkodzenia skóry. Przedłużający się stan zapalny może skutkować nieestetycznym bliznowaceniem oraz trwałym uszkodzeniem struktury skóry.
Warunkiem koniecznym do rozważenia zabiegu jest całkowite wyrównanie metaboliczne choroby. Pacjent musi przedstawić aktualne wyniki badań, w tym poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1c). Prawidłowe parametry wskazują na stabilną kontrolę cukrzycy i obniżają ryzyko wystąpienia niepożądanych następstw.
Inne zaburzenia metaboliczne, takie jak ciężka niewydolność nerek czy wątroby, również stanowią przeciwwskazanie. Choroby te wpływają na ogólną wydolność organizmu oraz jego zdolności regeneracyjne. Kwalifikacja pacjentów z obciążeniami układowymi wymaga indywidualnego podejścia i konsultacji ze specjalistą.
Aktywne autoimmunologiczne choroby skóry
Choroby autoimmunologiczne przebiegające z zajęciem skóry są istotnym przeciwwskazaniem do laseroterapii. Schorzenia takie jak łuszczyca, bielactwo, toczeń rumieniowaty czy stwardnienie układowe mogą ulec zaostrzeniu. Uszkodzenie tkanki wywołane promieniowaniem laserowym stanowi silny bodziec zapalny.
W przypadku łuszczycy występuje ryzyko pojawienia się objawu Koebnera. Polega on na powstawaniu nowych zmian łuszczycowych w miejscach urazu mechanicznego lub termicznego skóry. Naświetlanie laserem CO2 może doprowadzić do wysiewu zmian na całej powierzchni poddanej zabiegowi.
U pacjentów z bielactwem mikrouszkodzenia mogą sprowokować powstawanie nowych plam odbarwieniowych. Proces destrukcji melanocytów może zostać nasilony przez odczyn zapalny towarzyszący regeneracji. Laseroterapia u osób z aktywną fazą tej choroby jest całkowicie przeciwwskazana.
- Łuszczyca w fazie aktywnej i wysiewnej
- Bielactwo nabyte z tendencją do powiększania zmian
- Toczeń rumieniowaty układowy i skórny
- Twardzina ograniczona oraz układowa
Choroby autoimmunologiczne w fazie długotrwałej remisji wymagają ostrożności. Decyzja o przeprowadzeniu zabiegu musi być poprzedzona próbą laserową na niewielkim fragmencie skóry. Pozwala to na ocenę reakcji tkanki i wykluczenie niepożądanej odpowiedzi układu odpornościowego.
Stosowanie leków przeciwzakrzepowych i zaburzenia krzepnięcia
Przymowanie leków obniżających krzepliwość krwi stanowi przeciwwskazanie do głębokich zabiegów ablacyjnych. Substancje takie jak kwas acetylosalicylowy, warfaryna, acenokumarol czy nowsze antykoagulanty zmieniają dynamikę krzepnięcia. Wpływają one na procesy krzepnięcia krwi i przebieg fazy zapalnej.
Podczas zabiegu laserem frakcyjnym CO2 dochodzi do naruszenia ciągłości naczyń krwionośnych. Stosowanie antykoagulantów może powodować nadmierne krwawienie, wybroczyny oraz rozległe siniaki. Utrudnia to precyzyjne wykonanie procedury i zwiększa ryzyko powstania krwiaków podskórnych.
Zaburzenia krzepnięcia krwi, takie jak hemofilia czy małopłytkowość, również wykluczają możliwość wykonania resurfacingu. Nieprawidłowa hemostaza negatywnie wpływa na tworzenie się mikrostrupków chroniących ranę. Wydłuża to czas regeneracji i zwiększa ryzyko wniknięcia drobnoustrojów chorobotwórczych.
Ewentualne odstawienie leków przeciwzakrzepowych przed zabiegiem musi być skonsultowane z lekarzem prowadzącym. Nie wolno samodzielnie przerywać terapii kardiologicznej ze względu na ryzyko powikłań zatorowo-zakrzepowych. Często bezpieczniejszym rozwiązaniem jest rezygnacja z procedury laserowej.
Stany skrajnego osłabienia organizmu i infekcje ogólnoustrojowe
Ogólny zły stan zdrowia pacjenta stanowi czasowe przeciwwskazanie do wykonywania zabiegów medycyny estetycznej. Ostry przebieg infekcji wirusowych lub bakteryjnych, takich jak grypa czy przeziębienie, obciąża układ odpornościowy. Organizm skupia swoje zasoby na walce z patogenem, co osłabia zdolności regeneracyjne skóry.
Gorączka i stany podgorączkowe zmieniają reaktywność naczyń krwionośnych i nasilają odczuwanie bólu. Wykonanie zabiegu w trakcie infekcji może prowadzić do powikłań gojenia oraz wydłużenia okresu rekonwalescencji. Zabieg należy przełożyć do momentu pełnego powrotu do zdrowia.
Przewlekłe zmęczenie, silny stres oraz wycieńczenie organizmu również wpływają na procesy naprawcze. Poziom kortyzolu obniża zdolność fibroblastów do produkcji nowego kolagenu i elastyny. Do procedury resurfacingu pacjent powinien przystąpić w stanie pełnej sprawności psychofizycznej.
Okres po przebytych operacjach chirurgicznych wymaga zachowania odpowiedniego odstępu czasowego. Organizm potrzebuje czasu na regenerację ogólną oraz zagojenie ran pooperacyjnych. Wczesna ingerencja laserowa stanowiłaby dodatkowe, niepotrzebne obciążenie dla układu odpornościowego.
Przebyte w ostatnim czasie inne zabiegi medycyny estetycznej
Wykonanie zabiegu laserem CO2 wymaga zachowania odpowiedniego odstępu od innych procedur estetycznych. Łączenie różnych metod w krótkim czasie może prowadzić do uszkodzenia tkanek. Skóra potrzebuje czasu na pełną regenerację po wcześniejszych ingerencjach.
Obecność wypełniaczy na bazie kwasu hialuronowego w obszarze zabiegowym wymaga uwagi. Wysoka temperatura generowana przez laser CO2 może doprowadzić do szybszej degradacji preparatu. Zaleca się zachowanie odstępu co najmniej od czterech do do ośmiu tygodni między wstrzyknięciem wypełniacza a laseroterapią.
Iniekcje toksyny botulinowej nie stanowią bezpośredniego przeciwwskazania, lecz wymagają zachowania kolejności. Najlepiej wykonać zabieg toksyną botulinową na dwa tygodnie przed laseroterapią lub odczekać do całkowitego wygojenia skóry po laserze. Zapobiega to przemieszczaniu się preparatu w tkankach.
Głębokie peelingi chemiczne, mikrodermabrazja czy dermapen wykonane tuż przed procedurą osłabiają barierę naskórkową. Należy zachować odstęp od czterech do sześciu tygodni od intensywnych zabiegów złuszczających. Zapewnia to prawidłową grubość naskórka i zmniejsza ryzyko powikłań.
Skłonność do powstawania przebarwień pozapalnych
Przebarwienia pozapalne (PIH) stanowią częste powikłanie po zabiegach z użyciem lasera frakcyjnego CO2. Osoby, u których w przeszłości występowały ciemne plamy po drobnych skaleczeniach, zadrapaniach czy trądziku, znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka. Zwiększona aktywność melanocytów wymaga wdrożenia specjalnych środków ostrożności.
Wysoki fototyp skóry według skali Fitzpatricka (IV, V i VI) wiąże się z większą podatnością na zaburzenia pigmentacji. Energia termiczna wysyłana przez laser stymuluje produkcję melaniny jako reakcję obronną. U osób predysponowanych może to skutkować trwałymi plamami o charakterze hiperpigmentacyjnym.
- Osobnicza skłonność do powstawania ciemnych plam po urazach
- Fototyp skóry IV i wyższy według klasyfikacji Fitzpatricka
- Brak możliwości przestrzegania ścisłej ochrony przeciwsłonecznej
- Brak stosowania zalecanych preparatów depigmentacyjnych przed zabiegiem
W przypadku pacjentów z grupy ryzyka konieczne jest odpowiednie przygotowanie skóry przed zabiegiem. Lekarz może zalecić stosowanie kremów z hydrochinonem, kwasem kojowym lub azelainowym na kilka tygodni przed procedurą. Działanie to ma na celu wyciszenie melanocytów i zmniejszenie syntezy barwnika.
Jeśli pacjent nie jest w stanie zapewnić bezwzględnej ochrony przed słońcem po zabiegu, procedura powinna zostać odroczona. Brak dyscypliny w stosowaniu filtrów UV niemal gwarantuje powstanie przebarwień. W takich sytuacjach należy rozważyć alternatywne, mniej agresywne metody terapeutyczne.
Brak możliwości przestrzegania zaleceń pozabiegowych
Niedostosowanie się do reżimu pielęgnacyjnego po zabiegu laserem CO2 jest częstą przyczyną powikłań. Proces rekonwalescencji wymaga od pacjenta dyscypliny oraz stosowania się do wskazówek lekarza. Brak możliwości odbycia kilkudniowej absencji zawodowej lub domowej stanowi istotne przeciwwskazanie do procedury ablacyjnej.
Skóra po zabiegu jest zaczerwieniona, obrzęknięta i pokryta mikrostrupkami, które złuszczają się przez kilka dni. Zrywanie strupków lub zdrapywanie złuszczającego się naskórka grozi powstaniem blizn oraz infekcji. Pacjent musi wykazać się cierpliwością i pozwolić na naturalne odnowienie tkanek.
Konieczne jest również unikania czynników zwiększających ryzyko zakażenia i podrażnienia w pierwszym tygodniu po zabiegu:
- Korzystania z basenu, sauny oraz gorących kąpieli
- Intensywnego wysiłku fizycznego powodującego pocenie się
- Nakładania makijażu na uszkodzoną powierzchnię skóry
- Stosowania kosmetyków z alkoholem lub kwasami AHA/BHA
Brak możliwości spełnienia powyższych warunków ze względu na charakter pracy lub styl życia wyklucza przeprowadzenie zabiegu. W takich przypadkach uszkodzona skóra jest narażona na powikłania, które mogą trwale pogorszyć jej wygląd. Rekonwalescencja jest integralną częścią terapii laserowej.
Nadwrażliwość na środki znieczulające miejscowo
Zabieg resurfacingu laserem CO2 wiąże się z odczuwaniem ciepła i bólu, dlatego wymaga zastosowania znieczulenia. Najczęściej stosuje się preparaty w postaci kremu zawierające lidokainę lub prylokainę. Stwierdzona alergia na te substancje stanowi utrudnienie w bezpiecznym przeprowadzeniu procedury.
Wystąpienie reakcji alergicznej na środek znieczulający może objawiać się pokrzywką, obrzękiem, a w skrajnych przypadkach wstrząsem anafilaktycznym. Pacjent jest zobowiązany do poinformowania lekarza o wszelkich wcześniejszych niepożądanych odczynach po znieczuleniach stomatologicznych lub medycznych.
W przypadku łagodnych odczynów uczuleniowych lekarz może zastosować alternatywne metody znieczulenia. Wykorzystuje się wówczas inne grupy leków miejscowo znieczulających lub chłodzenie nawiewem zimnego powietrza. Wymaga to jednak indywidualnego dostosowania protokołu zabiegowego.
Brak możliwości zastosowania jakiegokolwiek znieczulenia ze względu na wieloważne alergie znacznie obniża komfort pacjenta. Silny ból wywołuje stres, skok ciśnienia tętniczego oraz odruchowe ruchy ciała w trakcie pracy lasera. Może to prowadzić do precyzyjnych błędów i niekontrolowanego uszkodzenia tkanek.
Spożywanie alkoholu i stosowanie używek
Przyjmowanie alkoholu w krótkim czasie przed i po zabiegu laserem CO2 wpływa na procesy regeneracyjne. Alkohol rozszerza naczynia krwionośne, co nasila obrzęk oraz zwiększa ryzyko krwawienia w trakcie procedury. Zmienia również metabolizm leków i środków znieczulających.
Spożycie alkoholu na 24-48 godzin przed planowaną wizytą stanowi czasowe przeciwwskazanie do zabiegu. Substancja ta odwadnia organizm, co niekorzystnie wpływa na stan naskórka. Ponadto osłabia działanie układu odpornościowego, zwiększając podatność na infekcje w fazie rekonwalescencji.
Palenie tytoniu oraz używanie e-papierosów również wywierają negatywny wpływ na efekty laseroterapii. Nikotyna wywołuje skurcz naczyń krwionośnych, zmniejszając przepływ krwi w mikrokrążeniu skórnym. Prowadzi to do niedotlenienia tkanek i spowolnienia syntezy nowych włókien kolagenowych.
U palaczy obserwuje się wydłużony czas gojenia ran oraz wyższe ryzyko powstania blizn przerostowych. Zaleca się znaczne ograniczenie lub całkowite zaprzestanie palenia na kilka tygodni przed i po procedurze. Poprawia to odżywienie tkanek i umożliwia uzyskanie optymalnych rezultatów resurfacingu.
