Stridor, określany w polskiej terminologii medycznej jako świst krtaniowy, to wysoki, szorstki dźwięk oddechowy powstający w wyniku turbulentnego przepływu powietrza przez zwężone górne drogi oddechowe. Objaw ten świadczy o mechanicznym lub czynnościowym utrudnieniu drożności krtani bądź tchawicy. Wystąpienie stridoru zawsze wymaga pilnej oceny lekarskiej, ponieważ zwiastuje ryzyko ostrej niewydolności oddechowej.
Czym jest stridor i jak powstaje świst krtaniowy
Świst krtaniowy nie jest samodzielną jednostką chorobową, lecz kluczowym objawem klinicznym wskazującym na zmniejszenie światła dróg oddechowych. Zjawisko to podlega prawom fizyki płynów, a dokładnie efektowi Venturiego. Kiedy powietrze przepływa przez zwężony odcinek krtani lub tchawicy, jego prędkość gwałtownie wzrasta, co prowadzi do spadku ciśnienia bocznego wywieranego na ściany narządu.
Obniżenie ciśnienia powoduje zapadanie się wiotkich struktur anatomicznych i wprawia je w drgania akustyczne słyszalne nawet bez użycia stetoskopu. Intensywność oraz wysokość generowanego dźwięku zależą bezpośrednio od stopnia zwężenia oraz elastyczności tkanek budujących krtań i tchawicę. U dzieci drogi oddechowe są znacznie węższe i bardziej podatne na obrzęk niż u dorosłych.
Jak rozpoznać stridor u dziecka i dorosłego
Rozpoznanie świstu krtaniowego opiera się przede wszystkim na uważnej obserwacji toru oddechowego oraz analizie dźwięków wydawanych przez pacjenta podczas oddychania. Dźwięk ten ma zazwyczaj charakter muzyczny, szorstki lub piskliwy i nasila się w momentach wzmożonego zapotrzebowania na tlen. Płacz, niepokój, karmienie lub wysiłek fizyczny wyraźnie potęgują głośność słyszanego świstu.
Oprócz samego zjawiska akustycznego u pacjenta często pojawiają się dodatkowe symptomy świadczące o zwiększonej pracy oddechowej. Do najważniejszych objawów towarzyszących należą:
- wciąganie międzyżebrzy, dołka jarzmowego oraz dołków nadobojczykowych podczas wdechu,
- poruszanie skrzydełkami nosa przy każdym nabieraniu powietrza,
- przyspieszenie częstości oddechów (tachypnoe) oraz tętna (tachykardia),
- zmiana barwy głosu, chrypka lub całkowity bezgłos (afonia),
- ślinotok oraz trudności w połykaniu płynów i pokarmów stałych.
Wystąpienie któregokolwiek z powyższych objawów w połączeniu ze świstem krtaniowym wskazuje na postępującą niedrożność. W zaawansowanym stadium dochodzi do sinicy warg i paznokci oraz zaburzeń świadomości wynikających z niedotlenienia ośrodkowego układu nerwowego. Paradoksalnie, nagłe wyciszenie stridoru bez poprawy stanu ogólnego chorego jest objawem krytycznym, zwiastującym całkowite zamknięcie światła dróg oddechowych.
Rodzaje stridoru w zależności od fazy oddechu
Analiza fazy cyklu oddechowego, w której pojawia się świst, pozwala lekarzowi wstępnie zlokalizować poziom przeszkody w drogach oddechowych. Różnice w mechanice oddychania sprawiają, że poszczególne odcinki układu oddechowego inaczej reagują na zmiany ciśnienia podczas wdechu i wydechu. Precyzyjne określenie charakteru dźwięku ułatwia dalszą diagnostykę obrazową i endoskopową.
Stridor wdechowy
Stridor wdechowy powstaje w wyniku zwężenia zlokalizowanego powyżej głośni, w obrębie nagłośni, fałdów nalewkowo-nagłośniowych lub samej głośni. Podczas wdechu w klatce piersiowej wytwarza się ujemne ciśnienie, które zasysa wiotkie struktury nadgłośniowe do wnętrza krtani, pogłębiając istniejącą blokadę. Najczęstszą przyczyną tego typu świstu u niemowląt jest wiotkość krtani, natomiast u starszych dzieci zapalenie nagłośni.
Stridor wydechowy
Stridor wydechowy wskazuje na przeszkodę umiejscowioną w dolnym odcinku tchawicy wewnątrz klatki piersiowej. W trakcie wydechu ciśnienie w klatce piersiowej rośnie, co uciska zewnątrzpochodnie lub wewnątrzpochodnie zwężoną tchawicę i utrudnia wydostanie się powietrza z płuc. Dźwięk ten bywa niekiedy mylony ze świstami oskrzelowymi typowymi dla astmy oskrzelowej, wymaga jednak zupełnie innego postępowania terapeutycznego.
Stridor wdechowo-wydechowy
Stridor dwufazowy, słyszalny zarówno podczas wdechu, jak i wydechu, świadczy o sztywnym zwężeniu na poziomie podgłośniowym lub w górnej części tchawicy. Okolica podgłośniowa otoczona jest zamkniętym pierścieniem chrząstki pierścieniowatej, dlatego jej średnica nie zmienia się istotnie pod wpływem wahań ciśnienia oddechowego. Taki obraz kliniczny jest charakterystyczny dla podgłośniowego zapalenia krtani oraz bliznowatych zwężeń poinubacyjnych.
Najczęstsze przyczyny ostrego stridoru
Nagłe pojawienie się świstu krtaniowego jest najczęściej skutkiem procesów zapalnych lub mechanicznych urazów błony śluzowej dróg oddechowych. Ze względu na szybki rozwój obrzęku, stany te mogą w ciągu kilkudziesięciu minut doprowadzić do bezpośredniego zagrożenia życia pacjenta. Szybka identyfikacja czynnika sprawczego decyduje o skuteczności wdrożonego leczenia ratunkowego.
Podgłośniowe zapalenie krtani (krup wirusowy)
Podgłośniowe zapalenie krtani to najczęstsza przyczyna ostrego stridoru u dzieci w wieku od sześciu miesięcy do trzech lat. Chorobę wywołują głównie wirusy paragrypy, które powodują obrzęk luźnej tkanki podśluzówkowej poniżej strun głosowych. Charakterystycznym objawem jest nagły, szczekający kaszel pojawiający się zwykle w nocy, któremu towarzyszy chrypka i świst wdechowy.
Ostre zapalenie nagłośni
Ostre zapalenie nagłośni to gwałtownie postępująca infekcja bakteryjna, wywoływana najczęściej przez pałeczkę Haemophilus influenzae typu B lub paciorkowce. Stan ten prowadzi do masywnego obrzęku nagłośni, która może w każdej chwili całkowicie zatkać wejście do krtani. Pacjent przyjmuje przymusową pozycję siedzącą z pochyleniem do przodu, wysoko gorączkuje, obficie się ślini i nie kaszle.
Aspiracja ciała obcego
Nagły stridor u dotychczas zdrowego dziecka lub dorosłego, pojawiający się w trakcie jedzenia lub zabawy drobnymi przedmiotami, sugeruje obecność ciała obcego. Zaklinowanie fragmentu pokarmu, orzecha lub elementu zabawki w krtani bądź tchawicy wywołuje gwałtowny odruch kaszlowy i duszność. Stan ten wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i usunięcia przeszkody podczas bronchoskopii.
Przyczyny przewlekłego stridoru u niemowląt i dzieci
Przewlekły świst krtaniowy utrzymuje się przez wiele tygodni lub miesięcy i wynika zazwyczaj z wrodzonych wad rozwojowych układu oddechowego. W przeciwieństwie do przyczyn ostrych, objawy narastają stopniowo wraz ze wzrostem dziecka i zwiększaniem jego aktywności ruchowej. Diagnostyka w tych przypadkach wymaga planowej oceny laryngologicznej oraz wykonania specjalistycznych badań endoskopowych.
Najczęstszym powodem przewlekłego świstu w okresie niemowlęcym jest wiotkość krtani (laryngomalacja), odpowiadająca za około sześćdziesiąt procent wszystkich przypadków wrodzonych. Wada polega na niedojrzałości chrząstek krtaniowych, które zapadają się do światła dróg oddechowych podczas każdego wdechu. Objawy pojawiają się zwykle w pierwszych tygodniach życia, nasilają się podczas płaczu oraz leżenia na plecach i ustępują samoistnie do drugiego roku życia.
Inne istotne przyczyny przewlekłego stridoru w populacji pediatrycznej obejmują:
- wrodzone lub nabyte zwężenie podgłośniowe krtani, często będące powikłaniem długotrwałej intubacji dotchawiczej w okresie noworodkowym,
- porażenie fałdów głosowych, które może być jednostronne lub obustronne i wynikać z urazu okołoporodowego bądź wad ośrodkowego układu nerwowego,
- naczyniaki podgłośniowe, czyli łagodne guzy naczyniowe powiększające się w pierwszych miesiącach życia i zwężające światło krtani,
- pierścienie naczyniowe i inne wady dużych naczyń śródpiersia, które uciskają tchawicę od zewnątrz.
W każdym przypadku przewlekłego świstu krtaniowego kluczowe znaczenie ma monitorowanie przyrostu masy ciała dziecka. Znaczny wysiłek oddechowy pochłania ogromne ilości energii i utrudnia prawidłowe ssanie, co może prowadzić do niedożywienia i opóźnienia rozwoju fizycznego.
Przyczyny stridoru u osób dorosłych
U dorosłych pacjentów średnica krtani i tchawicy jest znacznie większa, dlatego pojawienie się stridoru zawsze świadczy o zaawansowanym procesie chorobowym. Światło dróg oddechowych musi ulec redukcji o ponad pięćdziesiąt procent, aby przepływ powietrza stał się turbulentny i generował słyszalny świst. Z tego względu objawu tego u osób dorosłych nigdy nie wolno bagatelizować ani leczyć wyłącznie objawowo.
Wśród głównych przyczyn świstu krtaniowego u dorosłych wymienia się nowotwory złośliwe krtani, gardła dolnego oraz górnego odcinka tchawicy. Guzy te rozwijają się podstępnie, początkowo powodując jedynie przewlekłą chrypkę, a w stadiach zaawansowanych prowadząc do krytycznego zwężenia dróg oddechowych. Inną częstą przyczyną są jatrogenne zwężenia tchawicy powstałe po przebytej tracheostomii lub długotrwałej wentylacji mechanicznej.
U dorosłych stridor może być także skutkiem obustronnego porażenia nerwów krtaniowych wstecznych po operacjach tarczycy lub przytarczyc. Ponadto gwałtowny obrzęk krtani występuje w przebiegu reakcji anafilaktycznej, obrzęku naczynioruchowego wywołanego lekami oraz po oparzeniach termicznych lub chemicznych dróg oddechowych.
Stridor a świsty oddechowe – najważniejsze różnice
W codziennej praktyce klinicznej oraz w relacjach rodziców stridor bywa często mylony ze świstami oskrzelowymi (wheezing). Rozróżnienie tych dwóch zjawisk akustycznych jest niezwykle istotne, ponieważ wynikają one z patologii w zupełnie innych piętrach układu oddechowego. Błędna interpretacja objawu może prowadzić do opóźnienia właściwego leczenia i podania nieskutecznych leków rozszerzających oskrzela.
Stridor jest dźwiękiem pochodzącym z górnych dróg oddechowych, czyli krtani lub tchawicy, i ma charakter szorstki, wysoki oraz jednostajny. Zazwyczaj słychać go najlepiej podczas wdechu, a jego źródło można zlokalizować przykładając ucho lub stetoskop bezpośrednio nad szyją pacjenta. Często jest on na tyle głośny, że słyszalny staje się z odległości kilku metrów bez użycia aparatury medycznej.
Świsty oskrzelowe powstają natomiast w dolnych drogach oddechowych, czyli w oskrzelach i oskrzelikach, na skutek ich skurczu lub zalegania gęstej wydzieliny. Mają one charakter bardziej muzyczny, polifoniczny, pojawiają się głównie podczas wydechu i są typowe dla zaostrzenia astmy oskrzelowej lub zapalenia oskrzelików. Do ich wysłuchania niezbędne jest zazwyczaj badanie osłuchowe klatki piersiowej za pomocą stetoskopu.
Kiedy stridor wymaga natychmiastowej pomocy medycznej
Każdy epizod ostrego stridoru należy traktować jako stan potencjalnego zagrożenia życia wymagający pilnej konsultacji lekarskiej. Dynamika narastania obrzęku w obrębie krtani bywa nieprzewidywalna, a rezerwy oddechowe pacjenta mogą wyczerpać się w bardzo krótkim czasie. Wezwanie zespołu ratownictwa medycznego jest bezwzględnie konieczne w sytuacji wystąpienia objawów alarmowych.
Do sygnałów wymagających natychmiastowego wezwania pogotowia ratunkowego należą:
- występowanie świstu krtaniowego w spoczynku, gdy pacjent jest spokojny i nie wykonuje żadnego wysiłku,
- wyraźne zaciąganie przestrzeni międzyżebrowych, dołka jarzmowego oraz nadbrzusza przy każdym oddechu,
- bladość powłok skórnych, zasinienie wokół ust, nosa lub na płytkach paznokciowych,
- niemożność wypowiedzenia pełnego zdania, cichy płacz lub całkowita utrata głosu,
- trudności w połykaniu śliny, wyciek śliny z ust oraz wysoka gorączka.
W przypadku zaobserwowania tych objawów nie wolno zwlekać ani próbować samodzielnego transportu chorego do przychodni. Profesjonalny zespół ratunkowy dysponuje sprzętem umożliwiającym natychmiastową tlenoterapię, podanie leków dożylnych oraz zabezpieczenie drożności dróg oddechowych w trakcie transportu do szpitala.
Diagnostyka lekarska przy wystąpieniu stridoru
Postępowanie diagnostyczne u pacjenta ze stridorem zależy bezpośrednio od jego stanu ogólnego oraz wydolności oddechowej w chwili badania. W stanach ostrych priorytetem lekarza jest zawsze zabezpieczenie drożności dróg oddechowych i stabilizacja parametrów życiowych, a szczegółową diagnostykę odkłada się do momentu opanowania kryzysu. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia nagłośni unika się zaglądania do gardła szpatułką, aby nie sprowokować odruchowego skurczu krtani.
Złotym standardem w rozpoznawaniu przyczyn świstu krtaniowego w warunkach stabilnych jest fiberolaryngoskopia. Badanie to polega na wprowadzeniu przez jamę nosową cienkiego, giętkiego endoskopu wyposażonego w kamerę, co pozwala na dokładną ocenę struktur nosogardła, gardła dolnego oraz ruchomości fałdów głosowych. Procedura jest bezpieczna, trwa kilka minut i może być wykonywana nawet u najmłodszych niemowląt w znieczuleniu miejscowym.
W sytuacjach wymagających oceny dolnego odcinka tchawicy oraz drzewa oskrzelowego wykonuje się bronchoskopię, najczęściej w znieczuleniu ogólnym. Badanie to umożliwia nie tylko precyzyjne określenie stopnia zwężenia, ale również pobranie wycinków do badania histopatologicznego lub usunięcie ciała obcego. Uzupełnieniem diagnostyki endoskopowej są badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa szyi i klatki piersiowej z kontrastem, które pozwalają uwidocznić struktury uciskające drogi oddechowe z zewnątrz.
Leczenie stridoru – metody farmakologiczne i zabiegowe
Terapia świstu krtaniowego jest zawsze ukierunkowana na usunięcie jego pierwotnej przyczyny oraz przywrócenie prawidłowego przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Wybór metody leczenia zależy od etiologii zwężenia, wieku pacjenta oraz nasilenia duszności ocenianego w specjalistycznych skalach klinicznych. W łagodnych i umiarkowanych postaciach infekcyjnych podstawę stanowi farmakoterapia przeciwobrzękowa.
W leczeniu ostrego podgłośniowego zapalenia krtani kluczową rolę odgrywają glikokortykosteroidy podawane doustnie, domięśniowo lub wziewnie (np. deksametazon, budezonid). Leki te zmniejszają przepuszczalność naczyń krwionośnych błony śluzowej, redukując obrzęk w ciągu jednej do dwóch godzin od podania. W cięższych przypadkach stosuje się dodatkowo nebulizacje z adrenaliny, która obkurcza naczynia krwionośne i przynosi niemal natychmiastową, choć krótkotrwałą ulgę w oddychaniu.
W sytuacjach, gdy stridor wynika z przyczyn mechanicznych lub anatomicznych, konieczne jest wdrożenie leczenia zabiegowego. Obejmuje ono:
- endoskopowe usunięcie ciała obcego z krtani lub tchawicy przy użyciu specjalistycznych kleszczyków optycznych,
- supraglottoplastykę, czyli mikrochirurgiczny zabieg polegający na nacięciu skróconych fałdów nalewkowo-nagłośniowych w ciężkiej postaci wiotkości krtani,
- laserowe usuwanie zmian rozrostowych, brodawczaków lub bliznowatych zwężeń podgłośniowych,
- intubację dotchawiczą lub wykonanie tracheostomii w stanach skrajnej niewydolności oddechowej, gdy inne metody zawodzą.
W przypadku infekcji bakteryjnych, takich jak ostre zapalenie nagłośni, niezbędne jest natychmiastowe wdrożenie dożylnej antybiotykoterapii o szerokim spektrum działania. Pacjenci z ostrym stridorem wymagają ścisłego monitorowania pulsoksymetrii oraz parametrów gazometrycznych w warunkach oddziału szpitalnego.
Pierwsza pomoc w domu przed przyjazdem pogotowia
Zachowanie opiekunów w pierwszych minutach po wystąpieniu nagłego świstu krtaniowego u dziecka ma ogromny wpływ na przebieg dalszego leczenia. Najważniejszą zasadą jest zachowanie spokoju i niedopuszczenie do wybuchu paniki u chorego. Płacz i lęk gwałtownie zwiększają zapotrzebowanie organizmu na tlen oraz przyspieszają przepływ powietrza, co nasila zapadanie się ścian krtani i pogłębia duszność.
Dziecko należy posadzić w wygodnej pozycji pionowej lub wziąć na ręce, opierając je o swoje ramię, co ułatwia pracę mięśni oddechowych. Nigdy nie należy kłaść pacjenta ze stridorem na płasko, ponieważ w pozycji leżącej obrzęk tkanek gardła i krtani nasila się pod wpływem grawitacji. Kolejnym skutecznym krokiem jest zapewnienie dostępu do chłodnego, wilgotnego powietrza poprzez otwarcie okna lub wyjście z ciepło ubranym dzieckiem na zewnątrz.
Chłodne powietrze obkurcza naczynia krwionośne błony śluzowej krtani, co często przynosi zauważalne zmniejszenie obrzęku w ciągu kilkunastu minut. Jeśli w domu znajduje się nebulizator, można wykonać inhalację z roztworu soli fizjologicznej w celu nawilżenia dróg oddechowych. Nie wolno natomiast podawać na własną rękę syropów przeciwkaszlowych, leków uspokajających ani zmuszać dziecka do picia w trakcie nasilonej duszności.
Jak zapobiegać nawrotom stridoru u dzieci
Profilaktyka świstu krtaniowego koncentruje się przede wszystkim na ograniczaniu ryzyka infekcji wirusowych oraz eliminacji zagrożeń mechanicznych w otoczeniu dziecka. Chociaż nie da się całkowicie wyeliminować kontaktu z wirusami paragrypy, przestrzeganie podstawowych zasad higieny znacząco zmniejsza częstotliwość zachorowań. Istotną rolę odgrywa również utrzymywanie optymalnego mikroklimatu w mieszkaniu, zwłaszcza w sezonie grzewczym.
Zbyt suche i przegrzane powietrze w sypialni wysusza błonę śluzową dróg oddechowych, czyniąc ją bardziej podatną na podrażnienia i obrzęki. Temperatura w pokoju dziecka w nocy nie powinna przekraczać dwudziestu stopni Celsjusza, a wilgotność powietrza warto utrzymywać na poziomie od czterdziestu pięciu do sześćdziesięciu procent. Regularne wietrzenie pomieszczeń oraz unikanie ekspozycji na dym tytoniowy chronią nabłonek oddechowy przed przewlekłym stanem zapalnym.
Skuteczną metodą zapobiegania najgroźniejszym postaciom stridoru są obowiązkowe szczepienia ochronne. Szczepienie przeciwko pałeczce Haemophilus influenzae typu B niemal całkowicie wyeliminowało przypadki śmiertelnego ostrego zapalenia nagłośni u zaszczepionych dzieci. W profilaktyce aspiracji ciał obcych kluczowe jest natomiast usuwanie drobnych przedmiotów z zasięgu rąk niemowląt oraz unikanie podawania małym dzieciom całych orzechów, twardych cukierków i winogron.
Powikłania nieleczonego świstu krtaniowego
Zlekceważenie objawów stridoru lub opóźnienie wdrożenia odpowiedniej terapii może prowadzić do dramatycznych w skutkach powikłań ogólnoustrojowych. Postępujące zwężenie dróg oddechowych prowadzi do hipowentylacji pęcherzykowej, czego bezpośrednim następstwem jest hipoksemia (niedobór tlenu we krwi) oraz hiperkapnia (nadmiar dwutlenku węgla). Stan ten zaburza równowagę kwasowo-zasadową organizmu i prowadzi do rozwoju ciężkiej kwasicy oddechowej.
Długotrwały, wyczerpujący wysiłek oddechowy doprowadza w końcu do zmęczenia mięśni oddechowych, w tym przepony i mięśni międzyżebrowych. W momencie wyczerpania rezerw energetycznych dochodzi do gwałtownego spadku częstości oddechów, bradykardii oraz zatrzymania krążenia w mechanizmie niedotlenienia. U niemowląt z nieleczonym przewlekłym stridorem mogą dodatkowo rozwinąć się deformacje klatki piersiowej, nadciśnienie płucne oraz serce płucne.
Rokowanie dla pacjentów ze stridorem
Rokowanie u pacjentów ze świstem krtaniowym jest ściśle uzależnione od przyczyny wywołującej objaw oraz szybkości udzielenia profesjonalnej pomocy medycznej. W przypadku najczęstszego ostrego podgłośniowego zapalenia krtani prognoza jest bardzo dobra, a objawy ustępują zazwyczaj całkowicie w ciągu dwóch do trzech dni po podaniu leków przeciwzapalnych. Choroba ma jednak tendencję do nawrotów w kolejnych sezonach infekcyjnych, aż do momentu, gdy krtań dziecka urośnie i jej światło ulegnie naturalnemu poszerzeniu.
Wrodzona wiotkość krtani również charakteryzuje się doskonałym rokowaniem w zdecydowanej większości przypadków. U ponad dziewięćdziesięciu procent niemowląt dolegliwości ustępują samoistnie między dwunastym a dwudziestym czwartym miesiącem życia wraz z twardnieniem rusztowania chrzęstnego krtani. Jedynie u niewielkiego odsetka dzieci z ciężkimi zaburzeniami oddychania i karmienia konieczna jest interwencja chirurgiczna.
Znacznie poważniejsze rokowanie dotyczy pacjentów z nabytymi zwężeniami bliznowatymi tchawicy, obustronnym porażeniem fałdów głosowych oraz chorobami nowotworowymi krtani. W tych grupach chorych leczenie bywa długotrwałe, wymaga wieloetapowych zabiegów rekonstrukcyjnych i stałej opieki wielospecjalistycznego zespołu laryngologicznego. Wczesne rozpoznanie objawu oraz precyzyjna diagnostyka endoskopowa pozostają najważniejszymi czynnikami poprawiającymi bezpieczeństwo i szanse na pełny powrót do zdrowia.
Podsumowanie najważniejszych informacji o stridorze
Stridor to alarmujący objaw akustyczny wskazujący na zwężenie krtani lub tchawicy, który nigdy nie powinien być ignorowany przez pacjenta ani jego opiekunów. Szybkie rozróżnienie fazy oddechu, w której pojawia się świst, oraz obserwacja objawów towarzyszących pozwalają ocenić stopień zagrożenia niewydolnością oddechową. W stanach nagłych kluczowe znaczenie ma zachowanie spokoju, zapewnienie dostępu do chłodnego powietrza i natychmiastowe wezwanie zespołu ratownictwa medycznego.
Współczesna medycyna dysponuje skutecznymi narzędziami diagnostycznymi, takimi jak fiberolaryngoskopia, oraz bezpiecznymi metodami farmakologicznymi i zabiegowymi pozwalającymi szybko opanować duszność. Odpowiednia profilaktyka infekcyjna, dbałość o właściwy mikroklimat w domu oraz realizacja kalendarza szczepień ochronnych skutecznie minimalizują ryzyko wystąpienia najgroźniejszych przyczyn świstu krtaniowego. Świadomość mechanizmów powstawania tego objawu pozwala na podjęcie właściwych decyzji ratujących zdrowie i życie chorego.