Szumy w uszach – wszystko co musisz wiedzieć

dr Anna Nowak
Opublikowano: 16 września 2026
Zdjęcie artykułu

Szumy w uszach (tinnitus) to wrażenie dźwięku, którego nie wywołuje żadne źródło zewnętrzne. Najczęściej powodują je uszkodzenie słuchu, ekspozycja na hałas lub zmiany w pracy mózgu po utracie bodźców. Szumy rzadko oznaczają groźną chorobę, ale wymagają konsultacji z lekarzem. Większość osób uczy się z nimi funkcjonować, a nasilone dolegliwości można skutecznie łagodzić.

Czym są szumy w uszach

Szumy w uszach, nazywane też szumami usznymi lub tinnitusem, to subiektywne wrażenie słuchowe bez zewnętrznego źródła dźwięku. Pacjenci opisują je jako buczenie, świst, pisk, syczenie, brzęczenie albo dzwonienie. Dźwięk może być stały lub przerywany, słyszany w jednym uchu, w obu albo „w głowie". Tinnitus nie jest chorobą, lecz objawem towarzyszącym wielu schorzeniom.

Przemijające szumy po głośnym koncercie przeżywa wiele osób i zwykle nie jest to powód do niepokoju. O tinnitusie przewlekłym mówimy, gdy objaw utrzymuje się dłużej niż trzy miesiące. Taka forma bywa uciążliwa, bo wpływa na koncentrację, sen i nastrój, choć obiektywnie jej głośność jest zwykle niewielka.

Jak często występują szumy uszne

Szumy uszne dotyczą około 10–15 proc. dorosłych, a ich częstość rośnie z wiekiem i najczęściej dotyczy osób po pięćdziesiątce. U około 1–2 proc. osób objaw jest na tyle nasilony, że poważnie obniża jakość życia. Szumy zdarzają się także dzieciom, choć rzadziej zgłaszają je same.

Tinnitus częściej występuje u osób z ubytkiem słuchu, pracujących w hałasie oraz u muzyków i żołnierzy. Dla wielu chorych to długotrwały problem: u części dźwięk z czasem słabnie lub przestaje przeszkadzać, u innych utrzymuje się latami. Dlatego tak ważne jest wczesne ustalenie przyczyny i wdrożenie odpowiedniego postępowania.

Skąd biorą się szumy w uszach

Dźwięk trafia przez ucho zewnętrzne i środkowe do ślimaka, gdzie komórki słuchowe zamieniają drgania w impulsy nerwowe. Gdy część komórek zostaje uszkodzona, mózg otrzymuje mniej informacji z określonych zakresów częstotliwości. Układ słuchowy reaguje wtedy wzmocnieniem własnej aktywności, co może zostać odebrane jako fantomowy dźwięk, podobnie jak ból fantomowy po amputacji.

W utrzymywaniu szumów biorą udział nie tylko uszy, lecz także kora słuchowa, układ limbiczny odpowiadający za emocje i układ autonomiczny. Dlatego ten sam dźwięk jednych drażni, a innych prawie nie niepokoi. O uciążliwości decyduje reakcja emocjonalna i uwaga skupiona na szumie, a nie wyłącznie jego głośność.

Rodzaje szumów w uszach

Lekarze dzielą szumy uszne według źródła dźwięku, jego charakteru i lokalizacji. Taki podział pomaga wybrać odpowiednie badania oraz ocenić, czy objaw wymaga pilnej diagnostyki lub leczenia. Najważniejsze rozróżnienie dotyczy tego, czy dźwięk słyszy wyłącznie pacjent, czy może go usłyszeć także badający lekarz.

Szumy subiektywne

Szumy subiektywne stanowią zdecydowaną większość przypadków. Dźwięk słyszy tylko pacjent, a jego źródłem jest nieprawidłowa aktywność układu słuchowego, najczęściej po uszkodzeniu ślimaka. Zazwyczaj mają charakter tonalny, na przykład wysoki pisk, albo szumowy, przypominający syczenie. Badanie nie wykazuje żadnego realnego dźwięku wytwarzanego w organizmie.

Szumy obiektywne

Szumy obiektywne występują rzadko i mają realne źródło w organizmie, na przykład w naczyniach krwionośnych, mięśniach lub stawie skroniowo-żuchwowym. Czasem słyszy je również lekarz, przykładając stetoskop do ucha lub szyi. Przykładem są skurcze mięśni podniebienia miękkiego, powodujące rytmiczne trzaskanie, oraz zaburzenia przepływu krwi w pobliżu ucha.

Szumy jednostronne

Szumy w jednym uchu wymagają większej czujności diagnostycznej niż obustronne. Mogą wynikać z woskowiny, zapalenia ucha, choroby Ménière'a, nagłej głuchoty, a rzadko z nerwiaka nerwu przedsionkowo-ślimakowego, łagodnego guza nerwu słuchowego. Z tego powodu jednostronny, nowy szum zawsze warto zgłosić lekarzowi, zwłaszcza gdy towarzyszy mu pogorszenie słuchu.

Najczęstsze przyczyny szumów w uszach

Najczęstszą przyczyną tinnitusa jest uszkodzenie słuchu: starcze lub spowodowane hałasem. Lista możliwych przyczyn jest jednak długa i obejmuje zarówno schorzenia ucha, jak i choroby ogólne czy działanie leków. Ustalenie źródła pozwala często wdrożyć celowe leczenie, dlatego nowych szumów nie należy lekceważyć ani przeczekiwać bez konsultacji.

  • woskowina lub ciało obce w przewodzie słuchowym,
  • zapalenie ucha środkowego i płyn w uchu,
  • otoskleroza,
  • choroba Ménière'a,
  • uraz akustyczny oraz urazy głowy lub szyi,
  • zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego i napięcie mięśni szyi,
  • nadciśnienie, miażdżyca, niedokrwistość i choroby tarczycy.

Znaczenie ma też styl życia: palenie tytoniu, nadmiar kofeiny u wrażliwych osób, przewlekły stres i brak snu mogą nasilać szumy. Warto pamiętać, że u części pacjentów nie udaje się znaleźć jednoznacznej przyczyny. Brak diagnozy nie oznacza jednak braku pomocy, ponieważ skuteczne metody łagodzenia dolegliwości często nie wymagają znajomości źródła.

Ubytek słuchu a szumy w uszach

Ubytek słuchu to najsilniejszy czynnik ryzyka tinnitusa. Według różnych szacunków u większości pacjentów z szumami wykrywa się ubytek słuchu, także taki, którego sami nie zauważają. Uszkodzone komórki rzęsate w ślimaku nie odtwarzają się, a mózg próbuje kompensować brak bodźców, wzmacniając swoją aktywność.

Dlatego podstawą diagnostyki jest audiogram. Ubytek bywa ukryty: standardowe badanie obejmuje częstotliwości do 8 kHz, a pierwsze uszkodzenia dotyczą często wyższych tonów. Wczesne wykrycie ubytku umożliwia zastosowanie aparatów słuchowych, które u wielu osób zmniejszają również uciążliwość szumów. Badanie audiometryczne jest bezbolesne i trwa kilkanaście minut.

Hałas jako przyczyna tinnitusa

Hałas to jedna z głównych przyczyn szumów, której można zapobiec. Dźwięki powyżej 85 decybeli, utrzymujące się godzinami, uszkadzają komórki rzęsate. Szumy po koncercie lub strzelaninie są sygnałem, że ucho zostało przeciążone. W wielu przypadkach ustępują w ciągu doby lub kilku dni, ale powtarzające się urazy akustyczne mogą pozostawić trwałe uszkodzenie.

Zagrożeniem są dziś także słuchawki. Wysoka głośność i wielogodzinne słuchanie muzyki w słuchawkach dousznych obciążają słuch podobnie jak hałas przemysłowy. Zasada bezpieczeństwa jest prosta: głośność nie powinna przekraczać 60 proc. możliwości urządzenia, a słuchanie warto przerywać co godzinę. Przy pracy w hałasie konieczne są ochronniki słuchu.

Leki i substancje, które mogą powodować szumy

Szumy mogą być działaniem ubocznym niektórych leków, określanych jako ototoksyczne. Należą do nich antybiotyki aminoglikozydowe, cisplatyna, diuretyki pętlowe oraz wysokie dawki salicylanów, czyli aspiryny. Także niesteroidowe leki przeciwzapalne i niektóre leki przeciwmalaryczne bywają wymieniane wśród przyczyn. Często szum ustępuje po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu preparatu.

Nie wolno jednak odstawiać leków na własną rękę, zwłaszcza przeciwnadciśnieniowych, przeciwpadaczkowych czy onkologicznych. O ewentualnej zmianie terapii decyduje lekarz prowadzący, który oceni stosunek korzyści do ryzyka. Warto sprawdzić ulotki przyjmowanych preparatów i zgłosić lekarzowi zbieżność w czasie między rozpoczęciem leczenia a pojawieniem się szumów.

Szumy w uszach a stres, sen i emocje

Stres nie jest zwykle pierwotną przyczyną tinnitusa, ale silnie wpływa na jego odbiór. Napięcie aktywuje układ limbiczny i autonomiczny, przez co szum wydaje się głośniejszy i bardziej natrętny. Powstaje błędne koło: szum wywołuje lęk, lęk nasila uwagę skierowaną na szum, a ta pogarsza sen i nastrój.

U osób z przewlekłym tinnitusem częściej występują zaburzenia snu, lęk i depresja. Wieczorem, w ciszy, szum jest bardziej wyraźny, co utrudnia zasypianie. Skuteczne leczenie bezsenności i lęku często przynosi wyraźną ulgę, nawet jeśli sam dźwięk pozostaje. Gdy pojawiają się myśli rozpaczliwe lub samobójcze, należy pilnie szukać pomocy, w Polsce m.in. pod numerem 116 123 lub 112.

Szumy pulsacyjne – kiedy mogą być groźne

Szum pulsacyjny to dźwięk zsynchronizowany z biciem serca, przypominający łomotanie lub szum przepływającej krwi. Wymaga starannej diagnostyki, ponieważ częściej niż inne szumy ma przyczynę naczyniową. Może wynikać ze zwężenia lub krętego przebiegu tętnicy szyjnej, malformacji naczyniowych, guzów okolicy ucha oraz nadciśnienia wewnątrzczaszkowego.

Pulsujące szumy mogą też towarzyszyć niedokrwistości, nadczynności tarczycy lub ciąży, gdy zwiększa się objętość krwi i jej przepływ. Lekarz zwykle zleca wtedy badania obrazowe, takie jak angiografia metodą rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej. Pilnej konsultacji wymaga zwłaszcza szum pulsacyjny z bólem głowy, zaburzeniami widzenia lub nagłym pogorszeniem słuchu.

Kiedy szumy w uszach wymagają pilnej wizyty u lekarza

Większość szumów nie jest stanem nagłym, ale kilka sytuacji wymaga szybkiej konsultacji, najlepiej w ciągu 24–72 godzin. Najpilniejsza jest nagła głuchota, czyli gwałtowne pogorszenie słuchu w ciągu kilku godzin lub dni. Wczesne leczenie, zwykle sterydami, znacząco zwiększa szansę na odzyskanie słuchu.

  • nagły szum z pogorszeniem słuchu w jednym uchu,
  • szum z zawrotami głowy, zaburzeniami równowagi lub osłabieniem mięśni twarzy,
  • szum pulsacyjny,
  • szum jednostronny utrzymujący się dłużej niż tydzień,
  • szum po urazie głowy lub ucha,
  • szum z wyciekiem z ucha, bólem lub gorączką.

Jeśli szumy pojawiły się po koncercie i nie towarzyszy im pogorszenie słuchu, można krótko poobserwować objaw w cichym otoczeniu. Gdy nie ustępują w ciągu kilku dni, warto zgłosić się do laryngologa. W razie wątpliwości lepiej skonsultować się szybciej niż później.

Diagnostyka szumów w uszach

Diagnostykę rozpoczyna wywiad i badanie laryngologiczne, w tym ocena przewodu słuchowego i błony bębenkowej. Podstawą jest audiometria tonalna, uzupełniana tympanometrią i niekiedy audiometrią mowy. Lekarz pyta o charakter szumu, jego początek, towarzyszące objawy, przyjmowane leki oraz narażenie na hałas, ponieważ te informacje często wskazują przyczynę.

Dalsze badania dobiera się indywidualnie. Przy asymetrycznym ubytku słuchu lub szumie jednostronnym zleca się rezonans magnetyczny głowy z oceną kąta mostowo-móżdżkowego. Przy szumie pulsacyjnym wykonuje się badania naczyń. Pomocne bywają także badania krwi, na przykład morfologia i hormony tarczycy, oraz ocena nasilenia dolegliwości w kwestionariuszach, takich jak Tinnitus Handicap Inventory (THI).

Czy szumy w uszach można wyleczyć

Jeśli szum ma jasną, usuwalną przyczynę, może zniknąć po jej wyeliminowaniu: po usunięciu woskowiny, leczeniu zapalenia ucha, zmianie leku czy wyrównaniu niedokrwistości. W przypadku tinnitusa wynikającego z uszkodzenia ślimaka nie istnieje jednak lek, który skutecznie i trwale go usuwa. Celem leczenia jest wtedy zmniejszenie uciążliwości i powrót do normalnego funkcjonowania.

Dobra wiadomość jest taka, że mózg potrafi się przyzwyczaić. Proces habituacji sprawia, że szum przestaje być uznawany za ważny sygnał i zanika ze świadomości. U wielu osób dochodzi do tego samoistnie w ciągu miesięcy, a odpowiednia terapia przyspiesza ten proces i zmniejsza towarzyszący mu lęk.

Aparaty słuchowe i terapia dźwiękowa

Jeśli szumom towarzyszy ubytek słuchu, aparaty słuchowe są jedną z najskuteczniejszych form pomocy. Wzmacniają dźwięki otoczenia, które maskują szum, a poprawiając odbiór mowy, zmniejszają wysiłek słuchowy i stres. Niektóre modele mają wbudowane generatory dźwięków, które oferują dodatkowe sygnały maskujące, na przykład szum szerokopasmowy lub dźwięki natury.

Terapia dźwiękowa polega na stosowaniu neutralnych dźwięków, takich jak szum białego tła, szum wody, muzyka relaksacyjna czy aplikacje z generatorami dźwięku. Nie ma potrzeby całkowicie maskować szumu; często wystarczy, aby był nieco cichszy niż dźwięk tła. Należy unikać całkowitej ciszy, ponieważ wyostrza ona odbiór szumu. Najlepiej sprawdza się dźwięk, który pacjent uważa za przyjemny.

Terapia poznawczo-behawioralna i TRT

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) ma najlepiej udokumentowaną skuteczność w tinnitusie przewlekłym. Nie usuwa dźwięku, lecz zmienia sposób, w jaki pacjent na niego reaguje: uczy kontrolować niepokojące myśli, stosować techniki relaksacyjne i ograniczać unikanie sytuacji. Przeglądy systematyczne, w tym Cochrane, wskazują na zmniejszenie uciążliwości szumów i poprawę jakości życia.

Inną metodą jest terapia habituacji szumów usznych (TRT), łącząca poradnictwo z długotrwałą terapią dźwiękową o niskim poziomie. Trwa zwykle 12–24 miesięcy. Dowody na jej przewagę nad innymi metodami są ograniczone, ale wielu pacjentów deklaruje poprawę. Coraz częściej stosuje się też trening uważności oraz internetowe programy CBT, dostępne dla osób bez łatwego dostępu do specjalisty.

Leki, suplementy i metody bez potwierdzonej skuteczności

Żaden lek nie został zarejestrowany specjalnie do leczenia tinnitusa. W praktyce leczy się problemy towarzyszące, takie jak bezsenność, lęk czy depresja, zwykle pod kontrolą lekarza. Badania nie potwierdzają jednoznacznie skuteczności ginkgo biloba, cynku ani betahistyny w samym leczeniu szumów, choć betahistynę stosuje się w chorobie Ménière'a.

Wytyczne towarzystw otolaryngologicznych odradzają rutynowe stosowanie suplementów i leków bez udowodnionego efektu. Ostrożność jest wskazana wobec drogich „cudownych" kuracji obiecujących całkowite usunięcie szumów. Rozsądniejszą inwestycją są badanie słuchu, terapia poznawczo-behawioralna i dobrze dobrane aparaty. Nowe metody, takie jak neuromodulacja dwumodalna czy stymulacja magnetyczna, są wciąż badane.

Jak radzić sobie z szumami w uszach na co dzień

Podstawą jest unikanie całkowitej ciszy i zmniejszenie napięcia. W ciągu dnia pomaga stały, łagodny dźwięk tła, a w nocy cichy wentylator, szum wody lub aplikacja z dźwiękami natury z automatycznym wyłączaniem. Regularna aktywność fizyczna, ćwiczenia oddechowe i techniki relaksacyjne obniżają ogólny poziom pobudzenia układu nerwowego.

  • stała pora snu i unikanie ekranów przed snem,
  • ograniczenie kofeiny i alkoholu, jeśli nasilają szum,
  • ochrona słuchu w hałasie,
  • ćwiczenia relaksacyjne, joga lub trening uważności,
  • rozmowa z bliskimi i grupy wsparcia.

Warto prowadzić prosty dziennik, w którym zapisuje się nasilenie szumu, sen, spożycie kofeiny i stres. Pozwala to zauważyć wzorce i zidentyfikować czynniki wyzwalające. Przydatne bywa też wsparcie psychologa lub grupy pacjentów, ponieważ świadomość, że inni mają podobne doświadczenia, zmniejsza poczucie osamotnienia i uczy skutecznych strategii.

Szumy w uszach w nocy i problemy ze snem

Szumy w nocy są najczęściej zgłaszanym problemem, bo cisza zwiększa ich słyszalność. Pomaga cichy dźwięk tła w sypialni, nieco słabszy od szumu, oraz higiena snu: stała pora kładzenia się spać, chłodne i ciemne pomieszczenie, brak ekranów. Przy utrzymującej się bezsenności skuteczna jest terapia poznawczo-behawioralna bezsenności (CBT-I); leki nasenne wolno stosować tylko krótko i po konsultacji z lekarzem.

Jak zapobiegać szumom w uszach

Najskuteczniejszą profilaktyką jest ochrona słuchu przed hałasem. Podczas koncertów, prac z elektronarzędziami czy strzelania należy stosować stopery lub ochronniki słuchu, a po głośnym wydarzeniu dać uszom odpocząć. Ochronniki dopasowane indywidualnie, popularne wśród muzyków, zmniejszają głośność, zachowując jakość dźwięku.

Znaczenie mają też kontrola ciśnienia tętniczego, cholesterolu i cukru we krwi, rzucenie palenia oraz ostrożność w stosowaniu leków ototoksycznych. Nie należy czyścić uszu patyczkami, które wpychają woskowinę głębiej. Regularne badania słuchu po 50. roku życia pozwalają wykryć ubytek, zanim stanie się przyczyną uciążliwych szumów.

Najczęstsze pytania o szumy w uszach

Czy szumy w uszach mogą ustąpić samoistnie?

Tak, szczególnie gdy wywołał je krótkotrwały hałas, infekcja lub woskowina. Szumy po urazie akustycznym często słabną w ciągu kilku dni lub tygodni. Jeśli utrzymują się ponad trzy miesiące, rozpoznaje się tinnitus przewlekły, który rzadziej znika całkowicie, ale nadal można go skutecznie łagodzić.

Czy szumy w uszach oznaczają guza mózgu?

Bardzo rzadko. Guzy, takie jak nerwiak nerwu przedsionkowo-ślimakowego, są przyczyną jedynie niewielkiego odsetka przypadków, zwykle z jednostronnym szumem i asymetrycznym ubytkiem słuchu. Dlatego lekarz zleca rezonans magnetyczny przy takich objawach. Przy obustronnych szumach o typowym charakterze ryzyko jest bardzo niskie. Rozpoznanie wymaga jednak badań, a nie domysłów.

Czy szumy w uszach prowadzą do głuchoty?

Same szumy nie powodują głuchoty. Są objawem, który często towarzyszy ubytkowi słuchu, mającemu tę samą przyczynę, na przykład hałas lub starzenie. Dlatego regularna kontrola słuchu jest ważna. Szum bywa jednak pierwszym sygnałem uszkodzenia, na który warto zareagować, zanim pogorszenie słuchu zacznie utrudniać rozmowy.

Czy kofeina i alkohol nasilają szumy w uszach?

Reakcje są indywidualne. Badania nie wykazały jednoznacznie, że kofeina nasila szumy u wszystkich, ale część osób zauważa pogorszenie po kawie, napojach energetycznych lub alkoholu. Warto przez dwa tygodnie ograniczyć te substancje, obserwując objawy w dzienniku. Nagłe odstawienie dużych ilości kofeiny może wywołać ból głowy, więc lepiej zmniejszać dawki stopniowo.

Podsumowanie

Szumy w uszach to częsty objaw, najczęściej związany z uszkodzeniem słuchu i hałasem. Rzadko świadczą o groźnej chorobie, ale nagłe, jednostronne lub pulsacyjne szumy wymagają szybkiej diagnostyki. Podstawą jest badanie słuchu u laryngologa i wykluczenie przyczyn, które można leczyć. Nawet gdy przyczyny nie da się usunąć, szum można nauczyć się ignorować.

Największą skuteczność wykazują aparaty słuchowe przy ubytku słuchu, terapia poznawczo-behawioralna, terapia dźwiękowa oraz dbanie o sen i redukcję stresu. Szum w uszach nie musi dominować w życiu. Przy właściwej diagnozie i konsekwentnej terapii większość osób odzyskuje komfort, spokojny sen i zdolność koncentracji. Artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje konsultacji lekarskiej.

FellowDoc.com
Umów wizytę u lekarza
FellowDoc.com
Umów wizytę u lekarza
FellowDoc.com
Umów wizytę u lekarza
FellowDoc.com
Umów wizytę u lekarza
FellowDoc.com
Umów wizytę u lekarza
Zdjęcie artykułu
Czy można pić alkohol przy zapaleniu zatok?
Sprawdź, jak napoje procentowe wpływają na zatkany nos i ból głowy. Poznaj kluczowe fakty dotyczące łączenia alkoholu z leczeniem chorych zatok.
Zdjęcie artykułu
Czy można myć włosy przy chorych zatokach?
Sprawdź, czy mycie głowy podczas infekcji zatok jest bezpieczne. Poznaj kluczowe zasady pielęgnacji i unikaj błędów, które mogą pogorszyć Twoje zdrowie.
Zdjęcie artykułu
Czy można latać samolotem z chorymi zatokami?
Sprawdź, czy podróż samolotem z chorymi zatokami jest bezpieczna dla Twojego zdrowia. Dowiedz się, jak uniknąć silnego bólu oraz komplikacji w chmurach.
Zdjęcie artykułu
Czy migdałki mogą odrosnąć?
Sprawdź, czy po wycięciu migdałków problem może powrócić. Dowiedz się, co na ten temat mówią najnowsze fakty medyczne. Poznaj prawdę o regeneracji tkanek.
Zdjęcie artykułu
Czy krzywy zgryz ma związek z trzecim migdałkiem?
Sprawdź, jak oddychanie przez usta wpływa na wygląd Twoich zębów. Poznaj ukrytą przyczynę wad zgryzu u dzieci. Dowiedz się, co warto pilnie zbadać.
Zdjęcie artykułu
Czy krzywa przegroda nosowa wpływa na zatoki?
Sprawdź jak skrzywiona przegroda nosowa zmienia pracę Twoich zatok. Poznaj ukryte przyczyny nawracających infekcji i zadbaj o komfortowy oddech już dziś.
Zdjęcie artykułu
Czy inhalacje z soli fizjologicznej pomagają na zatoki?
Sprawdź skuteczność inhalacji z soli fizjologicznej w walce z bólem zatok. Poznaj zasady domowej kuracji i dowiedz się czy ta metoda naprawdę działa.
Zdjęcie artykułu
Czy gorącą kąpiel pomaga na chore zatoki?
Sprawdź, czy gorąca kąpiel to dobry sposób na zatkany nos. Dowiedz się, jak wysoka temperatura wpływa na Twoje zdrowie. Poznaj fakty przed wejściem do wanny.
Zdjęcie artykułu
Czy chore zatoki mogą powodować ucisk w skroniach?
Sprawdź, jak chore zatoki wpływają na Twój komfort i ból głowy. Poznaj przyczyny uciążliwego ucisku w skroniach. Dowiedz się, skąd bierze się ten dyskomfort.
Zdjęcie artykułu
Czy chore zatoki mogą powodować ból oczu?
Sprawdź, jak problemy z zatokami wpływają na Twój wzrok. Poznaj przyczyny uciążliwego ucisku w okolicach oczu. Dowiedz się, skąd bierze się ten ból.